سلام...

بلد نیستم فلسفه ببافم ولی عقاید خودمو دارم. یکی از عقایدم اینه که هر کدوم از ما در درون خودمون چندین و چند من داریم که هر کدوم در موقعیتی خودشونو نشون می دن. می خوام در مورد دوتا از این من هام حرف بزنم.

یکی از من های من همونیه که اغلب اطرافیانم می شناسن اونی که همیشه در حال بگو بخنده و فکر کنم همه می دونن که یکی از نویسنده های وبلاگ "بهمن ۸۴" که با همه چیز و همه کس شوخی می کنه. این منو می شه سربه سرش گذاشت، باهاش شوخی کرد، شوخیاشو تلافی کرد، جنبه اشم خیلی بالاست.

ولی یه من دیگه هست که نویسنده وبلاگ "سکوت غریبستانه" یه "اسب وحشی زخمی"، یه "پیله ی جدا افتاده ی غمگین" یه "کرم یخ زده ی بدپیله" یه "اسیر ناامید در انتظار رهایی مرگ" و یه ... هر چیز دیگه ای که از نوشته هام بر بیاد... هر چی که هست این دوتا من خیلی از هم جدان و خیلی با هم فاصله دارن پس لطفا با هم قاطیشون نکنین!

من خیلی من های دیگه هم دارم که هر کدومشونو یه جایی مخفی کردم، لای دفترام، توی خطایی که زیر نوشته های کتابام کشیدم، و یا حتی یه جایی که خودمم نتونم پیداش کنم.

ولی این منی که نویسنده وبلاگ سکوت غریبستانه این "راحیل جاودانی" بی مقصد که فقط به خاطر فرار از اینجا که توشه به هر جایی که اینجا نباشه لحظه لحظه ی بودنش رو در سفره، نخواسته مخفی بشه، خواسته که همه ببیننش، خواسته حرف بزنه با هر کس که اهل شنیدنه. و برای منی که تمام وجودش درد و رنج و یاسه چه رنج بزرگیه به سرخوشی و بی دردی و متهم شدن فقط به این خاطر که با یه من دیگه اشتباه گرفته شده.

این من به امید فهمیدن شما و فقط برای سبک تر شدن داره از خودش می گه. پشیمونش نکنین، امیدش رو ناامید نکنین، بارشو سنگین تر نکنین!!!

کنج قفس می میرم و این خلق بازرگان                   مرگ مرا چون قصه ها نیرنگ می خوانند