عرق می ریزد از پیشانی اش رنجی صبورانه

کشیده روزها را در پی گنجی صبورانه

و شب روی ستون سرد و سنگ قصر تنهاییش

کشیده ناخنش وارونه پنجی صبورانه

تمام عمر خود را تکیه زد بر اسب پوشالی

نشست و باخت آخر پای شطرنجی صبورانه

و از دنیا فقط او دوست می دارد غروبش را

خیال انگیز، غمگین، تلخ، نارنجی، صبورانه

و وقتی شب گذشت از نیمه و تب ها فروخفتند

عرق می ریزد از پیشانی اش رنجی صبورانه