شاید هم تا همیشه...

برای نفس کشیدنم به هوای تازه محتاجم. در حال پوست انداختنم شاید...باید کمی با پوست کهنه ام تنها شوم. باید کمی دلداری اش دهم. باید زخم تجربه های تلخ را از تنش بردارم. باید قدری با خاطراتم سر کنم. باید به خودم بازگردم...

خدایا! تمامی اشک هایت را به من ببخش من باید گریه کنم. باید گلم را از نو بسازم. 

فقط برای اینکه یه آبی رو آتیش بریزم:(شعر از معلم شهید دکتر علی شریعتی)

روی دست هر کسی شیارهایی ست که شبیه شیارهای دست دیگری ست

این ها جاده های یک سفرند که سال ها خالی از مسافر می مانند تا زمانی که شیارهای شبیه خود را یابند...

دست ها که پیوند گیرند

              جاده ها که یکی شوند

                          یک همراهی ناب آغاز می شود

                                            تا هر جا که دیگری رود تا بی نهایت رویا شاید...

به دست هایت خیره می شوم... شیارهایش چه آشنایند

این راه های منتظر،این هجرت های سوزان از خاک تا خدا را من خوب می شناسم

دستهایم را که حجاب اشک چشمانم می کنم این جاده ها بارانی می شوند

                                                                                          دستت را به من بده

تا کمر دولا می شم هی جلو این،هی جلو اون

از خودم بدم میاد نون می خورم به نرخ روز

جانماز آب کشیدن پشت قوزم آورده قوز

از خودم بدم میاد واسم داره طعم عسل

دروغای هر روز و هندونه های لابغل

از خودم بدم میاد وقتی که خیسه این چشام

خیس اشکای یه تمساح حریصه این چشام

از خودم بدم میاد دستای من دروغ می گن

قلب من چشمای من همه دارن دروغ می گن

از خودم بدم میاد همش تو بازاره دلم

روی عشق هر کسی قیمتی می ذاره دلم

از خودم بدم میاد انگار دلم تو ویترینه

هی ادا در می یاره عیبشو هیچ کس نبینه 

از خودم بدم میاد دلم چه تیره و سیاس

زشته دنیای دلم اون دل تیله ایم کجاس

از خودم بدم میاد چونکه دیگه من خودمم

شدم از خودم فراموش آیا این من، خودمم؟

یه عذر خواهی بزرگ بدهکارم به دو نغمه ای. امیدوارم منو ببخشن و امیدوارم بتونم جبران کنم 

 اینم عذر خواهی من که نشد از این بزرگ ترش کنم:

           ببخشید

نمی دونم چقدر در مورد بیماری "در خود ماندگی" می دونید منم چیز زیادی نمی دونم فقط شنیده ها و خونده هاست پس خواهشا ایراد علمی نگیرید ولی هر جور نقد ادبی خوشحالم می کنه.

می بینمش که چه بی آزار مقابل من نشسته و با نگاه هایش به همه دل مشغولی های من دهن کجی می کند. در صورتش چیزی شبیه درد فریاد می زند.دردی که من با همه ادعای فهم خود آن را حتی تصور نمی توانم کردن.

اما او خودش چقدر این رنج را می فهمد؟ نمی دانم. اما می دانم که هرگر نمی تواند این فهمیدنش را بیان کند. او همیشه در برابر واژه بازنده است، یا شاید واژه ها در پیش چشمش باخته اند...

آری بی شک همین است واژه ها رنج او را نمی توانند گفتن. واژه ها نمی توانند بیشتر از نگاه های سرد او سخن بگویند. کلمات بی رمق دنیای ما دربرابر چشمان او به زانو در آمده اند، و اینک او در سکوتی ابدی وجود در خود مانده اش را برای خود تحلیل می کند...

گاه شاید از حد تحملش خارج می شود آنچه زیر پوستش احساس می کند و نمی تواند بیان کند. نمی تواند حتی واژه های مفلوک را اسیر کند. دلش مهربان تر از این حرف هاست.

اما تحمل هم ندارد. تحمل آنچه که در درونش می گذرد را. و دلش آنقدر مهربان است که نمی تواند کسی را بیازارد از این روست که از خودش تاوان می گیرد. تاوان رنجی را که تنش می کشد از تن خود می گیرد

                      ... و این دور باطل هی ادامه می یابد

                                                                              ...

و او همچنان با چشم هایش خیره به من نگاه می کند و چشم هایش انگار دو پرسش سمج اند از من که برای او چه می خواهم بکنم و من بی اینکه پاسخی داشته باشم زیر نگاه بی تفاوتش از شرم قطره قطره آب می شوم...  

دوباره جنگ خونین واژه ها و قلم آغاز می شود.در سرم هیاهویی است.

صدای انفجار می شنوم. انفجار معناهایی که واژه ها در گورستان سکوتم کاشته اند. اکنون پای قلم به آنجا رسیده است.

اینک قلمم شکسته است و خون سیاهش بر دامان سپید سکوتم ریخته است...