خدایا

رحمتی کن تا ایمان نام و نان برایم نیاورد

قوتم بخش تا نانم را

                  و حتی نامم را

                               در خطر ایمانم افنکم...

 سالروز شهادت معلم شهید

دکتر علی شریعتی

تبریک وتسلیت باد.

از کجای این طبع شکسته بیاورم خنده ای برای درمان زخم نغمه را؟

فقط برای آنکه بی حالیمان حال همدلی گیرد:

دوباره از تنهایی ام می گریزم. این بار نه برای رها شدن، برای رها کردن نغمه ام از رنجی که چندیست گرفتار آن شده.

این بار هم به دنبال قهقهه نیستم فقط یک لبخند می خواهم باز هم برای سبک شدن.

رها کنید. هر چه بود گذشت. اکنون این مائیم که کنار هم ایستاده ایم، دست یکرنگی داده ایم، و می خواهیم نغمه مان را پرواز دهیم.همین برای ما کافیست.

هر چه ناجوانمردی دیدیم. هر چه طعن و لعن شنیدیم،هر چه زبان ها گفتند و دل ها سوختند را رها کنید. اینک این مائیم که ییروزیم. این مائیم که حقیقتی را ـ لااقل به خودمان ـ ثابت کرده ایم. این مائیم که ثابت کرده ایم دلمان پوسیدنی، افکارمان زنجیر شدنی، باغمان پژمردنی، باغبانمان مردنی نیست.

وقت هم صدایی رسیده است،نوبت همراهی است،فرصت نوشتن انشای عشق آمده است.

شکایت را کنار بگذاریم و غم سوزانی که بر دلمان نشسته را رها کنیم،از غریبستان بگریزیم و سوار بر اسب وحشی قلم هامان در صحرا، سایه هامان را دنبال کنیم تا به نادرترین ریگ آن برسیم و بار ناجوانمردی هارا با هم صدائی مان از دوشش برداریم...

می دونم این مثلا شعر کلا اون بالایی هارو نقض می کنه و می دونم بعضیا ممکنه بهشون بر بخوره ولی این فقط یه شعره (اگه بشه اسمشو گذاشت شعر) که بیشتر جنبه شوخی داره پس لطفا جنبه داشته باشین! حسه دیگه یهو می یاد نمی شه که جلوشو گرفت! 

در ضمن فکر کنم بعد از این همه مصیبت حق داشته باشم یه کوچولو گله کنم.

دس به دل راحیل نذار که خیلی خونه به خدا

دلش گرفته از همه دم جنونه به خدا

همه به راه خودشون کسی تو جاده اش نمی یاد

دلش پیش همه بود و هیچ کسی یادش نمی یاد

نغمه هاشو چه خوب چه بد هیچ کسی گوشم نمی ده

بعدش می گن چرا کسی یه خورده مرهم نمی ده

دستاشونو روی گوشا گرفتن و گوش نمی دن

گله دارن از بقیه:"پس چرا هیچی نمی گن"

یکی دیگه حال نداره "نغمه خوشگل" بیاره

اون یکی توی خوابه و نغمه شو تنها می ذاره

باغٍبونه بی انصافه از اونا خوبی ندیده،

سزای بی مهریشونو راحیل بیچاره می ده

دلش داره می ترکه از دست اون که زور می گه

از خودشم خسته شده دو بیت شعرو به زور می گه

الان درست یه ماهه که چکاوکش رو ندیده 

دیگه تحمل نداره دیگه به اینجاش رسیده

چشاش اگه اشک می ریزن فقط واسه خودش که نیس

واسه همه نغمه ای هاس که صفرشون دادن جا بیس

آخر این قصه اگه می خواد که خوب تموم بشه

چرا معطل می کنه تا روزهامون حروم بشه

بسه دیگه، درددلم به داد راحیل نرسید 

کلاغ به خونشون رسید مداد راحیل نرسید 

قبل از هر چیز از کسایی که تو این یک هفته منو با نظراتشون همراهی کردند تشکر می کنم:

این مطلبو من سه چهار روز پیش نوشتم و اون موقع بد جوری تو حسش بودم ولی می خواستم به خاطر پست قبلی ام یک هفته آپ نکنم.الان حسم یه کم فروکش کرده...

یه چیز دیگه اینکه خودم می دونم یه کم پریشونه ولی حالا که تا اینجا اومدید بد نیست زحمت خوندنشو بکشید!

پشیمان...

دوباره گرم،حس یخ زدن دارم. دستهایم بازوانم را سخت می فشارند؛ زانوان لرزانم را در آغوش می گیرم؛ در خود فرو رفته ام اینک... صدای قدم های ندامت می آید.

دوباره من شکست خورده ام؛ دوباره فریادم در گلو شکسته است؛ گریز ممکن نبود؛ دوباره به این انفرادی تنگ  تن آمده ام و حال جلاد ندامت مجازاتم می کند...

آری من اجازه نداشتم دریچه سینه ام را بگشایم؛ نباید در پی رهایی می رفتم. من مرید آنم که می گوید "تنهایی آرامگاه جاوید من است و درد و سکوت هم نشین تنهایی جاودانه من."

                               ...پس گناهکارم من.

گناهکارم که خواستم از تنهایی رها  شوم چرا که رهایی من در تنهایی بود و من نمی دانستم.

اینک سکوت مهربانم را در هیاهوی پوچ روزگار گم كرده ام و درد هاي عزيزم را به پاي بي دردي باخته ام.

و حال با تني زخمي از سيم هاي خاردار زبان كه اطرافم را گرفته است و رنجور از شكنجه زندانبان عقل دوباره به انفرادي تنگ سينه آمده ام بي اينكه درد و  سكوتم را به من باز پس دهند.

چه بي رحمند فكر هاي نگهباني كه از همه سو احاطه ام كرده اند و نمي گذارند هم نشينان ديرين من از پنجره نگاه هاي حيرانم باز گردند. 

...اينك اين منم كه به جرم گريزي ناكام در اين غريبستان اسير گشته ام.

                                                                                نه راه پس دارم نه راه پيش...

حالا به جای راه رفتن می توانی پرواز کنی

                                                                      تاخدا...   

دوشنبه! باز هم مرا خسته واگذاشتي بي اينكه دقايق نابت را سنگ صبورم كني.

آه اي دوشنبه هاي نا مراد! كي تمام مي شويد؟

نغمه ام را كي دوباره به من باز مي گردانيد؟

من مانده ام و كاغذهاي دروغين اين غريبستان كه نمي تواند تمام دلم را در خود جاي دهد.       

        و خواب غفلت همراهان لحظه هاي آرام توام،نمكي است بر زخم باختن تو.

آيا مي رسد آن روزي كه دوباره تو را از زمان جدا كنيم،به لحظه هايت طعم شيرين هم صدايي بدهيم و روي بال نغمه هامان اوج بگیریم.تا بی نهایت... تا خدا...

آيا مي شود كه دوباره تو با ديگر دقايق من فرق كني؟ هم چنان كه پيش از اين تو نوشدارو بودي ميان شوكران روزهاي ديگر من...

آيا مي رسد زماني كه تيك تاك ثانيه ها دوباره به "ضربان نخاله" نُه برسد و من احساس كنم كمي،

                 فقط كمي  

                                 سبك شده ام     

نفرین به درس و دانشگاه و هر چه مدرک است

نفرین به کاردانی و کارشناسی و اصلا هر چه ارشد است

اصلا نفرین به رشته نحس من که پیشانی نوشتش غربت است

در این دو سالی که مثل زهر گذشت تو شهدی بودی که یک لحظه ات برای تمام تلخی ها کافی بود

در این دو سالی که عین درد گذشت تو نوشدارویی بودی که یک قطره ات رویین تنم می کرد

در این دو سالی که هر چه بود گذشت بد جوری در دلم خانه کردی و حالا که می روی دلم تنها می ماند

و انگار سرنوشت می خواهد از من یک سهراب دیگر بسازد که اینجا طعم این شعر را عمیقا به من می چشاند که تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

                                                                                   پس نفرین به سرنوشت...

در این دو سالی که مثل تبعید گذشت تو تحمل همه سختی ها بودی و حالا با رفتنت این پنج سال باقیمانده برایم انفرادی است

                                  چند بار سن میکله بخوانم باز می گردی؟

                                          یک،دو،سه...

...

                                    تاهمیشه انتظار...

سهم راحیل از دنیا یک راه بود، که سرنوشتش شد.

راهی که زمینش زد

                   راهی که نامرادی کرد

                                          راهی که تنها و خسته رهایش کرد

به آخر رسید بی اینکه راحیل را به مقصد رسانده باشد

                                               و راحیل ماند ناتمام   از این رو جاودانه راحیل ماند...

سهم راحیل یک نغمه آرام بود که در دلش نشسته بود

مثل یک چکاوک معصوم در آشیانه قلب غمگینش لانه کرده بود

 دریغ!

            آشیانه را آتش زدند

                               چکاوک را پرواز دادند

چکاوک راه خانه را شاید گم کند

                چکاوک شاید هیچ گاه باز نگردد

                                                و راحیل بماند ناتمام

                                                                    که اوست راحیل جاودانی...