نمی دونم اسم این چیه شاید فقط یک دلنوشته برای آنکه له نشم!می دونم طولانیه ولی لطفا تا تهش بخونید. مرسی!

یک چرا از آنها که محکومم می کنند به یکی از آنها شدن یا رنج غربت را کشیدن.

خدایی که سرنوشت هر کسی را به دست خودش داده و شما مدام آنرا به نام دین و به کام خود از من می ستانید.

خدای من آنقدرعظیم است که همه فراموشکاری های مرابه یک لحظه،با یک حرف می بخشد.

و خدای شما انگار منتظر ایستاده تا شما خطا کنید تا داغ بر تنتان نهد،و شلاق های آتشین بر پشتتان زند.

این خدا را چرا باید بپرستم؟ آن هم با این همه تشریفاتی که حفظ کردنش تمام عمر مرا می گیرد. 

خدایی که دلتنگی اش را برای خود گاه زیر رگ های گردنم حس می کنم.که او آنجاست. در تک تک رگهایم و قلب اوست که زیر پوستم ایچنین با شوق می تپد.

این دوباره ها برای اسب رام ناشدنی ات که تو نمی خواهی رام شود برای چیست؟

                                                                                   پسش نزن

                                                خدا می خواسته بهت بگه دلش برات اینقده شده!  

ولادت حضرت زینب و روز پرستار مبارک.

لحظه برخورد دو خط متقاطع آغاز دور شدن آنهاست.مگر آنکه در آنجا باقی بمانند و حرکتی نکنند؛

و من هرگز در رکود نخواهم ماند؛حتی به خاطر تو.

خطها از هم می گذرند و در بی نهایت چنان از هم دور می شوند که گویی هرگز یکدیگر را ملاقات نکرده اند؛

تو به هر سو که می خواهی برو اما من چنان از تو دور خواهم شد که در بی نهایت تو را نشناسم و به خاطر نیاورم که روزی تو سینه ام را به آتش کشیده ای.

خطهایی که همدیگر را قطع می کنند در بی نهایت از یکدیگر دورترند تا خطهای موازی از هم؛

 و من همواره از تو دورترم تا از کسی که با او موازی ام.کسی که هرگز به او نگفتم و هرگز از او نشنیدم دوستت دارم را.

من همیشه به او نزدیکم

                               نزدیک و نه در برخورد   

                                                             من و او موازی یکدیگریم.

عاشقم،

           ولي ديوانه نيستم؛

برسر پيمان مانده ام چون مي دانم كه توهم دوستم داري.

اما اگر پيمان بشكني در خود نمي شكنم؛

    اگر جفا كني وفا نمي كنم؛

       اگر بروي از پي ات نمي آيم؛

              چشم به راهت نمي دوزم.

                 اگر رهايم كني نمي ميرم.

 اگر بار سفر ببندي التماست نمي كنم كه بماني.

             زندگي ام را به پايت مي ريزم اما غرورم را نمي بازم.

روز اول تو حتي احساس نمي شدي نه هيچ چشمي، نه هيچ دستي، نه حتی دستگاهی تو را نمی فهمید

                   جز احساس عميقي در من

                                          كه با غوغايت بيدارش كرده بودي.

كم كم حضورت را به تنم فهماندي،

                                          رنجورم كردي،

                                                         تو زشتم كردي،

تو سهم مرا براي خود برداشتي؛

                     و من با چه لذتي اين همه جوررا خودم خواستم.

وبانزديك شدن روزآمدنت صداي پاي فرشتگان را زيرپايم مي شنيدم...

وچون فقط درد نويد آمدنت بود چه شكيبا شد تن من.

       وثانيه ها چه دير به لحظه آغاز تو رسيدند...

                        وچه بي قرار براي پروازت گريختند...

براي من سالها گذشت تنها همان دمي كه تو را در آغوش فشردمت. تو كه آرام و بي صدا در دستانم لغزيدي و حتي چشم بر من نگشودي.

چه بي رحم مرا به اسارت عشق مادرانه بردي بي آنكه حلقه دستانت را بر گردنم بیاویزی.

 لحظه گذشت...

                     لحظه ديگرآمد...

تو دوباره آغاز شدي در آغوش خدا

                                          و آرام گرفتي...

ديگرحضورت رابه رخم نمي کشیدی

               و آرامشت آزارتازه ات بودکه نمی خواستمش.

 ومن پيكر خاموشت را روي بال فرشتگان پيش پايم به خدا سپردم...

                      

                                و تنها يادگارت شد سنگ صبور درد باختن تو.   

                             

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت   توسط راحیل  |