باحسرت گذشته مرا روبرو نكن

حال تمام مردم اينجا مترسكي ست

در قلبهاي كاهيشان جستجو نكن

اينها درون قالبشان گير كرده اند

اينقدر با مجسمه ها گفتگو نكن

در سنگسار تهمت و نيش و كنايه ها

احوال بغض آينه را پرس وجو نكن

حالا كه اشك و گريه گناهست،پس مرا

با چشم هاي غمزده بي آبرو نكن

ديگر براي حادثه ي عشق خسته ام

من را اسیر جاده ی بی سمت و سو نکن

 ...من با شب و سكوت و غزل خو گرفته ام

ويرانه هاي امن مرا زيرورو نكن

برای برادرزاده ام،میلاد:

مثل بره ملوس و معصومند

آن دو گرگ سیاه چشمانت

من گریزانم از بلندی ها

می دوم تا پناه چشمانت

گیج این بازی پریشانم

وقتی آغوش می شوم تا تو

پربگیری میان دستانم

مزه ی مادرانه می گیرد

عشق در بوسه های سوزانم

من پراز مریمم مسیحا شو

اشک های سکوت من گم شد

در هیاهوی کودکی هایت

سطرهای سیاه حسرت را

خط زدی با مداد فردایت

من اسیر غم و... تحمل تو

روبرویت تمام فرداها

من ولی در گذشته می مانم

تو مدام از امید می پرسی

من جوابم فقط نمی دانم

راه ما دور می شود از هم

با ورق های روشن تقویم

در عبوری تو  از عروسک ها

توی جالیز آرزوهایت

رقص یک زاغ با مترسک ها

در دلم ترس کوچکی دارم

کاش می شد بدزدمت یک شب

جاشوی لابلای تقدیرم

عاقبت انتقام دوری را

از دل روزگار می گیرم

سنگ او...

              شیشه من...

                                صبوری کن 

۱)نویسنده به سرش زده است

۲)نویسنده دلش خیلی پراست

۳)نویسنده مغزش دارد می ترکد

این وبلاگ به یکی از دلایل زیر هر لحظه ممکن است به روز شود:

۱)نویسنده به سرش بزند

۲)نویسنده دلش خیلی پرباشد

۳)نویسنده مغزش درحال ترکیدن باشد

        هرزگی را از حد گذرانده اند

                     ذره ذره می مکند خون خاک را

آفتابگردان نجیبی که امروز زاده شدی

در سکوت سبز خویش

قد بکش

بلند شو

به آفتاب سلامی دوباره می خواهم

یاغی تنهای کوچک می رود از شهرتان

عاقبت دیوانه ای از این قفس خواهد گریخت

بی صدا و نرم نرمک می رود از شهرتان

در فرار از هر کجا شهر شما را دوست داشت

ماند، اما اندک اندک می رود از شهرتان

گر چه در دنیای رنگ آلودتان بازیچه شد،

ساده اما این عروسک می رود از شهرتان

شانه هایش تکیه گاه زاغ های گم شده

در خزانی این مترسک می رود از شهرتان

در گلویش حرف ها و بغض ها و گریه ها

با امید "طفل و سوتک" می رود از شهرتان

عاقبت نخ های جادوی شما ﭙوسیدنی ست

تا رهایی بادبادک می رود از شهرتان

به خاطر یک عزیز و به احترام یک بزرگوار دو پست قبلیم رو حذف کردم.

اینم یه شعر که بعد از یک هفته همین یک ساعت پیش تموم شد. 

از هر نقدی به شدت استقبال می کنم. منو بی بهره نذارید.

شبی به اسب غرورم سوار خواهم شد

به ناکجای خدا رهسپار خواهم شد

عبور می کنم از شهر آشنایی ها

به درد غربت و عزلت دچار خواهم شد

به چشم هیچ کسی آشنا نخواهم بود

شبیه آینه ای در غبارخواهم شد

و در سکوت خودم دور خویش می پیچم

برای غربت روحم حصار خواهم شد

چقدر شور خزان ها که در دلم خفته ست

به چند فصل دگر من بهار خواهم شد؟

قسم به حرمت بغضم شبانه می شکنم

فقط به ذهن "کسی" یادگار خواهم شد...  

اينجا دلي گرفته و وا هم نمي شود

اين آسمان تيره و اين خاك سرد سنگ

مهمان گريه هاي خدا هم نمي شود

بيهوده چشم و گوش دلم تيز كرده ام

ايجا كسي مزاحم ما هم نمي شود

اين بغض تلخ يا به خدا مي رساندم

يا بسته راه گريه و وا هم نمي شود

شايد جنون گرفته دلم يا كه شاعرم

آخر سرشك و خنده كه با هم نمي شود

خواهد شكست وزن ولي سد حرف دل

قانون هيچ و پوچ هجا هم نمي شود

شايد دلم شبيه مراد خودش شده ست

وقتي غريب، آشنا هم نمي شود

اين دل شكست خورده شطرنج زندگيست

از پا فتاده شاهش و پا هم نمي شود

تبعيدي ابد به زميني كه باعث

لبخندكی بدون صدا هم نمي شود

زندان استخواني تنگ بدون مرز

مشمول بند و تبصره ها هم نمي شود

اينجا صداي بال و قفس مي رسد به گوش

اينجا كسي اسير، رها هم نمي شود

در سينه داغ هزاران دروغ محض

پيشم حكايت وجدان دروغ محض

چون برگ برگ دلم را خزان زده است

پس مژده هاي بهاران دروغ محض

در خش خش گذر خاطرات من

حتي اميد زمستان دروغ محض

يوسف به سروري مصر دلخوش است

آيد به كلبه احزان دروغ محض

روحم اسير بيابان غربت است

بر من حديث گلستان دروغ محض

راحيلِ راه غم جاوداني ام

دارد رهم سر پايان دروغ محض

عرق می ریزد از پیشانی اش رنجی صبورانه

کشیده روزها را در پی گنجی صبورانه

و شب روی ستون سرد و سنگ قصر تنهاییش

کشیده ناخنش وارونه پنجی صبورانه

تمام عمر خود را تکیه زد بر اسب پوشالی

نشست و باخت آخر پای شطرنجی صبورانه

و از دنیا فقط او دوست می دارد غروبش را

خیال انگیز، غمگین، تلخ، نارنجی، صبورانه

و وقتی شب گذشت از نیمه و تب ها فروخفتند

عرق می ریزد از پیشانی اش رنجی صبورانه

سلام...

بلد نیستم فلسفه ببافم ولی عقاید خودمو دارم. یکی از عقایدم اینه که هر کدوم از ما در درون خودمون چندین و چند من داریم که هر کدوم در موقعیتی خودشونو نشون می دن. می خوام در مورد دوتا از این من هام حرف بزنم.

یکی از من های من همونیه که اغلب اطرافیانم می شناسن اونی که همیشه در حال بگو بخنده و فکر کنم همه می دونن که یکی از نویسنده های وبلاگ "بهمن ۸۴" که با همه چیز و همه کس شوخی می کنه. این منو می شه سربه سرش گذاشت، باهاش شوخی کرد، شوخیاشو تلافی کرد، جنبه اشم خیلی بالاست.

ولی یه من دیگه هست که نویسنده وبلاگ "سکوت غریبستانه" یه "اسب وحشی زخمی"، یه "پیله ی جدا افتاده ی غمگین" یه "کرم یخ زده ی بدپیله" یه "اسیر ناامید در انتظار رهایی مرگ" و یه ... هر چیز دیگه ای که از نوشته هام بر بیاد... هر چی که هست این دوتا من خیلی از هم جدان و خیلی با هم فاصله دارن پس لطفا با هم قاطیشون نکنین!

من خیلی من های دیگه هم دارم که هر کدومشونو یه جایی مخفی کردم، لای دفترام، توی خطایی که زیر نوشته های کتابام کشیدم، و یا حتی یه جایی که خودمم نتونم پیداش کنم.

ولی این منی که نویسنده وبلاگ سکوت غریبستانه این "راحیل جاودانی" بی مقصد که فقط به خاطر فرار از اینجا که توشه به هر جایی که اینجا نباشه لحظه لحظه ی بودنش رو در سفره، نخواسته مخفی بشه، خواسته که همه ببیننش، خواسته حرف بزنه با هر کس که اهل شنیدنه. و برای منی که تمام وجودش درد و رنج و یاسه چه رنج بزرگیه به سرخوشی و بی دردی و متهم شدن فقط به این خاطر که با یه من دیگه اشتباه گرفته شده.

این من به امید فهمیدن شما و فقط برای سبک تر شدن داره از خودش می گه. پشیمونش نکنین، امیدش رو ناامید نکنین، بارشو سنگین تر نکنین!!!

کنج قفس می میرم و این خلق بازرگان                   مرگ مرا چون قصه ها نیرنگ می خوانند